Bus met planten op het dasbord.

Busstation in Sri Lanka

Verhaal van Klaas de Vries  

Hallo beste mensen,

Wat een reacties heb ik ontvangen door het zenden van mijn verhaal naar jullie site.

Ik kom het verhaal op andere site’s tegen en heb telefoontjes ontvangen van oud collega’s van Maarse & Kroon en Leo Kors en ook van collega’s bij Beuk.

Verder ben ik in kontact gekomen met de heer Maarse en ben bij hem langs geweest en hebben wij oude verhalen opgehaald.

Zo vertelde meneer Maarse dat ook hij gezien had dat Beuk met onze koningin Juliana, Prins Bernard en hun koningklijke gasten rond reed in een Beuk V.I.P. touringcar.

Dat was de Scania 37

Ik heb de eer om  met deze wagen bruiloften te mogen rijden.

Meneer Maarse wilde uiteraard ook deze eer voor zijn bedrijf en kreeg de direktie van Maarse & Kroon zover om ook een echte V.I.P. touringcar te laten bouwen om zo de strijd aan te gaan met Beuk touringcars in Noordwijk.

Dat werd werkelijkheid in 1963 met de Jules Verne de touringcar waar ik als snotneus van 21 jaar zo graag op wilde rijden.

De Jules Verne

Het is me nog steeds niet gelukt om met de Jules Verne te mogen rijden, maar ik heb hem wel gevonden en hij is in goede staat, echter hij had problemen met zijn hartje en dat waren oud collega’s van mij, uit de Maarse & Kroon tijd, aan het repareren.

Jullie begrijpen wel dat ik mijn hart heerlijk kon ophalen bij deze oude collega’s die de naam Maarse & Kroon nog steeds in ere houden.

Ik rijd sinds 1982 op V.I.P. touringcars bij Beuk in Noordwijk.

 

               

bij het mooiste touringcarbedrijf die er in Nederland is en beleef iedere dag, als ik de dam in Noordwijk afrijd, het zelfde gevoel dat ik had als ik bij Maarse & Kroon de dijk opreed.

Men heeft het er wel eens over dat je werk ook je hobby kan zijn en in mijn geval is dat ook zo en ik weet dat ik niet de enigste ben.  Groetjes Klaas de Vries.  Beuk Touringcars (V.I.P. 200)

Westzaanstraat 17h  / 1013 NC Amsterdam.
Telefoon :0031(0)20-7797056  Fax: 0031(0)207797055
Mobile Hui Sheng: 0031(0)6-12142307 Mobile Klaas: 0031(0)611041453
e-mail: kdevries0@chello.nl
www.amsterdamhollandchinesetourism.nl
Holland / Netherlands.

Hoe word je V.I.P. Chauffeur?

Als kind op de kleuterschool wilde ik maar met één ding spelen, en dat was met een Bus, dat heette toen nog zo. Ik deed er alles voor en vond de streekbus, die langs ons huis reed, geweldig mooi. Al was hij van ver voor de oorlog. Geloof me in die tijd, 1955 kon echt veel meer dan nu. In de winter stonden wij zaterdags 's middags in de sneeuw op de Maarse & Kroon bus te wachten met onze sleeën en touwen en dan stopte de chauffeur en gaf ons de tijd om onze sleeën vast te maken aan de bumper.  Heel langzaam trok hij dan op en gleden wij de Amsteldijk over tot restaurant Paardenburg in Ouderkerk a/d Amstel. Daar stapte de chauffeur dan uit en bekeek of we allemaal onze slee wel goed hadden los gekoppeld en vertrok naar Amsterdam. Dan bleven we anderhalf uur spelen op de dijk en dan kwam Ome Gijs van Dam weer met zijn bus aan. En de terugreis begon, tot alle tevredenheid van de zwartrijders, weer aanvang te nemen richting de kruithuizen (woningen van de kruitfabriek). Op een dag vroeg mijn vader, die op deze kruitfabriek werkte, aan zijn 8 kinderen, “Wat willen jullie later worden?” De ene politieman, de ander bakker en weer een ander brandweerman, het gebruikelijke. Ik had nog niets gezegd en daarom keek mijn vader mij heel doordringend aan. “En Klaas, wat wil jij later worden?” Waarom weet ik niet, maar ik wist dat mijn vader mijn antwoord niet leuk zou vinden. Toch vertelde ik dit aan hem en hij was helemaal niet blij. “Wat zeg je? Zwerver….?” En voor ik het wist had ik een draai om mijn oren te pakken. Ja dat deden ze ook in die goeie tijd. Verder ben ik ook nooit echt goede vrienden geweest met mijn vader en toen ik dertien was kreeg ik een baantje bij een vriend van hem. Je had in die tijd niets te vertellen en doorleren mocht ook niet dus naar je eerste baan en leerde ik het vak van huisschilder. Maar mijn gedachten waren nog steeds bij die bus (dat heette toen nog steeds zo). Ik was na mijn leerling schilders opleiding gezelschilder geworden en met avondschool al druk bezig met meesterschilder. Maar mijn hart lag nog steeds bij die bus. Op mijn 18^e  jaar haalde ik in 2 maanden al mijn rijbewijzen en mocht op alles rijden behalve motor. Maar verder dan met

                                     het bestelwagentje van mijn baas, in een oude Morris, kwam ik niet. Mijn droom lag nog steeds bij die bussen en het leek of dit steeds erger werd. In die tijd gebeurde iets heel belangrijks in ons dorp, de koningin (toen Juliana) zou met een bus door ons dorp heen komen rijden. Op de brug over de Amstel stond ik op de brugleuning en keek over alle mensen heen naar de stoet die er aan kwam rijden. Het was een Beuk bus en iedereen onder mij begon te juigen. Iedereen keek naar de raampjes waar de koningin zat, maar ik keek naar een ander persoon…… naar de chauffeur. Wat moet dat mooi zijn omdat te mogen doen, dat moet een hele eer zijn…..! ….Maar ik was nog steeds schilder. Op een dag stond er in de Telegraaf een advertentie van Maarse & Kroon en deze vroeg vakbekwame huisschilders. Mijn hart sprong over en ik heb gelijk gesolliciteerd naar die functie. Op een dag kreeg ik een uitnodiging en mocht ik gaan solliciteren. Dat ging heel snel, de personeelchef had wat vragen maar had in de gaten dat ik helemaal niet zoveel belangstelling had in het schilderwerk van de bussen maar meer in de bussen zelf. Ik dacht als ik deze baan heb dan kan ik vast wel eens over het terrein rond rijden. Dat had de chef gauw door en vroeg opeens….”Zou jij geen chauffeur willen worden?” Ik dacht dat ik terplekken flauw zou vallen en het enigste wat ik uit kon brengen was …”Kan dat?”  Ik kreeg een opleiding van 8 weken en kreeg een maat uniform aan met een echte chauffeurs pet. Mijn God wat was ik fanatiek. Ik was de gelukkigste mens op de wereld en leerde heel veel. Maar ik wilde meer, ik wilde op de mooiste bus rijden die Maarse & Kroon ooit heeft gehad, een bus die geen nummer maar een naam had, de “JULES VERNE”. Maar dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Er heerste een enorme herargie in dat bedrijf en het was heel moeilijk om naar een touringcar te kijken, laat staan er in te rijden. Maar wie niet sterk is moet slim zijn en ik wilde er voorlopig alleen maar rijden. In die tijd waren er heel veel gebroken diensten en tussen  diensten door waren wij allemaal vrij en zaten we met z’n alle in de kantine te kaarten, te tafel tennissen en te biljarten. Als ik dan in de kantine zat zag ik die touringcars staan en ik kon mijn ogen er niet van afhouden en op een dag heb ik gevraagd aan de controleurs of ik de schoonmakers mocht helpen met de bussen/t.c’s naar binnen en naar buiten te rijden. De schoonmaakploeg vond dit goed en de chef had er kosteloos een mannetje extra bij. Voor mij was er maar één ding belangrijk en dat was rijden op die (voor die tijd) hele mooie touringcars. Op een dag kwam er een hele mooie silver eagle uit Amerika. En daar mocht ik niet aankomen laat staan er mee rijden dus moest er een chauffeur uit de kantine komen om deze silver eagle naar de wasplaats te rijden. De chauffeur die dit moest doen was nog druk aan het kaarten en had nog geen tijd. Ik trok de stoute schoenen aan en reed de eagle uit de garage over het terrein naar de wasplaats. De chef was er niet blij mee maar toen hij zag dat alles goed was gegaan had hij er vrede mee. De wagen werd helemaal op gepoetst en na 2 uur stond hij daar fonkel nieuw te glimmen. En ik weer achter het stuur natuurlijk. Met een prachtig gegrom starte de moter en ik reed heel rustig naar buiten, tergend langzaam zelfs, natuurlijk want ik wilde hier heel lang van genieten. Ik sta net met de neus naar de garage en daar komen drie heren aanlopen en stapte gelijk in de eagle. Meneer Hoed, de directeur van Maarse & Kroon, vroeg of ik met zijn gasten even een stukje wilde rijden. En daar gingen we, de chef kwam nog naar buiten maar toen hij meneer Hoed zag zetten verdween hij weer. We reden naar Amsterdam en bleken de andere heren van reisbureau Key Tours te zijn uit Amsterdam en deze waren heel erg geïnteresseerd naar de eagle. Dit was voor mij de grote doorbraak want niet alleen de touringcar beviel de heren maar ook de chauffeur. Sinds dien reed ik dagelijks naar Volendam/Marken, de Grand-Holland tours en naar het keukenhof. Na 3 jaar kwamen er donkeren wolken boven drijven want Maarse & Kroon werd overgenomen door de spoorwegen en werd Centraal Nederland wat inhield dat het afgelopen was met het touringcarwerk bij Maarse & Kroon. Ik wilde dit werk blijven doen en ben gaan rijden bij Leo Kors in Heemstede. Mijn eerste dag in dienst en ik mocht gelijk naar Rome. Want op mijn vraag of ik al in buitenland had gereden had ik ja geantwoord, ik was al eens een keer in Antwerpen geweest. Leeg naar Rome en een Europa tour van 30 dagen. Stoppen in Londen en bellen naar Nederland dat ik klaar was. Ik mocht gelijk door naar Frankfort om een nieuwe groep op te halen en zat er gelijk helemaal in. Op een kaartje naar huis schreef ik mijn vader dat mijn droom om eens zwerver te worden, toch was uitgekomen. Toch ging het niet allemaal zo als ik zou willen en in1973 kregen wij de eerste olie-crisus en schrik niet, al het Amerikaanse werk kwam stil te liggen en daar stonden dan de bussen. Helemaal geen werk meer. Wat nu ….? Tja zij mijn baas er is niets meer dus afwachten dan maar. Ik sprak met hem af dat ik onbetaald verlof zou nemen tot hij weer werk had en ben zelf op reis gegaan. Ik kocht een Gray-hound ticket voor drie maanden en ben afgereisd naar de States. Ik had daar nog een heleboel uitnodigingen liggen …” van als je ooit naar Amerika komt moet je bij ons een paar weken langs komen.” Het ging allemaal prachtig en na 3 maanden belde ik Kors op met de vraag ….”Is er al weer werk….?” Maar het antwoord was negatief en ben ik naar Chicago afgereisd. Daar heb ik een baantje gevonden als huisschilder en werkte in het YMCA hotel. Prachtige tijd en na een halfjaar had ik alweer heel wat centjes verdiend en belde weer naar Holland maar het antwoord was nog steeds negatief. Ik ben toen op de bollefooi verder gaan reizen naar Mexico /  Hunduras / Guatemala / Panama en kwam een jaar later aan in Curacau (Nederlandse Antillen). Ik zet dit er even bij omdat ik dacht dat ik daar weer aan het werk kon en zo mijn reis naar Nederland kon verdienen. Ik belde Holland weer op, en mijn baas riep over de telefoon “Waar zit je, we sterven hier van het werk.” Ik vertelde hem dat ik zo spoedig mogelijk zou komen en ging op zoek naar werk. M aar dat viel tegen want dat mocht helemaal niet en ik moest oppassen anders zou ik worden gearresteerd en het land worden uitgezet. Nou dat leek me wel wat en ik maakte een heleboel stampij en riep dat ik rechten had. Ik kreeg te horen dat ik één recht had en dat was een uitzetting naar Amsterdam. Jullie begrijpen dat dit mij heel goed uit kwam en 3 weken later kwam ik aan in Amsterdam. Ik had helemaal niets meer en mijn baas zou mij komen afhalen van Schiphol en de goeie man is ze eigen wezenlijk geschrokken. Moet je indenken Klaas de Vries  met haar tot over zijn schouders en een baard van 2 jaar. Een oude spijkerbroek met bleek vlekken en versleten gympies, het was allemaal niets meer. “We gaan eerst naar de kapper met je en we gaan je eens effen lekker opknappen.”Riep mijn baas verschrikt.” 3 dagen later was ik weer op weg naar Italië en mocht ik met een groep vrouwen (Amerikaanse gidsen in opleiding) mij drie weken gaan vermaken. Ik kwam weer helemaal bij en heb een hele leuke tijd mee gemaakt bij Leo Kors, daar maakte we ook kennis met een nieuw fenomeen, namelijk pendels. Nou dat was dus niets voor mij en Kors ging zich daar helemaal optoeleggen. Ik kwam in die tijd een vrouw tegen en ben getrouwd en van de bus afgegaan. Ik heb toen een paar jaar levend pluivee gereden maar daar was ik gauw op uitgekeken en mijn vrouw zag mij ook niet meer zo zitten en ben weer op de bus, (inmiddels Touringcar) gegaan en wel bij Beuk in Noordwijk. Ik kreeg bij Beuk het oude gevoel weer terug die ik ook had bij Maarse & Kroon en voelde mij prima op mijn gemak. En daar stond hij opeens mijn. De 122, nog helemaal blanco maar hij stond wel te lachen naar mij. Ik naar Ed van der Geer, en vroeg aan Ed “Hebben jullie al een chauffeur voor de 122?” Een week later zat ik op mijn “JULES VERNE”  en voelde mij de koning terijk. De koningin heb ik nog niet gereden, maar onze toekomstige Koning Alexander  en toekomstige Koningin Maxima heb ik al eens mogen begroeten. Ik denk nog wel eens terug aan het moment dat ik op de brugleuning stond in Ouderkerk aan de Amstel en ik niet naar de Koningin maar naar de CHAUFFEUR keek. Klaas de Vries (V.I.P. 200) Klaas de vries.
Westzaanstraat 17h  / 1013 NC Amsterdam.
Telefoon :0031(0)20-7797055 Fax: 0031(0)207797055 Mobile: 0031(0)611041453 @: kdevries0@chello.nl

Even een klein berichtje wat mij is overkomen tijdens een vekeerscontrole in België. Vertrekkende vanaf eindhoven richting Antwerpen werd ik vriendelijk doch dwingend naar de kant gestuurd.

een kleine controle op de papieren (blauwe vergunning) schijven en rijbewijs. Bij de lopende schijf was een probleempje er stond in plaats van 23-5-2003 (de goede datum ) 22-5-2003 dit was echt per ongeluk dit overkomt ons allemaal wel vooral als we al een tijdje aan het werken zijn en de datum nog wel eens per ongeluk invullen.

de dienstdoende agent attendeerde mij hierop en vertelde mij ook de boete die hiervoor wordt uitgeschreven € 500.-- mijn hemd kreeg een grauwe kleur daar mijn gezicht nog witter wegtrok.

ik was me totaal niet bewust dat ik de verkeerde datum had ingevuld.

de agent in kwestie kon aan de andere papieren zien dat dit echt per ongeluk was en veranderde de datum zelf. schijf afstempelen en ik kon weer doorrijden zonder boete. maar heren blijf correct en geef ze gelijk de Belgen vallen nogal mee als je meewerkt en niet er tegen in gaat.

zijn naam was toepasselijk de Busser. R.Bakker r.bakker@home.nl

 

Negen daagse.

Onlangs maakte ik een 9 daagse reis naar Lloret de Mar met wat oudere passagiers, tijdens deze 9 daagse maken de passagiers elke dag een flinke excursie. 

Nadat ik Zuid Frankrijk in de ochtend passeerde, kwam er een passagier op mij af met de vraag hoe hard die bus wel liep, uiteraard melde ik dat het voertuig 100 Km/u reed en de man keek mij ongelovig aan.  Op de vraag waarom hij dat wilde weten en waarom hij dat niet geloofde melde mijnheer het volgende: 3 jaar geleden was hij samen met zijn vrouw in hun oude Skoda naar een plaatsje net onder Beziers geweest, voordat hij op vakantie ging had hij een kaart gekocht met daarop Nederland, België, Luxemburg en Frankrijk. Hij had een rechte lijn langs een liniaal getrokken van Amersfoort tot Beziers en was aan die route begonnen, langs alle plaatsen die langs de getrokken lijn stonden.

De reis had wel meer dan 36 uur geduurd dus vond hij het vreemd dat onze bus het veel sneller kon.

Trouwens hij vond wel dat de wegen behoorlijk verbeterd waren want zulke mooie snelwegen had hij in Frankrijk nog niet gezien (Tolweg) Uiteraard heb ik me helemaal in een deuk gelachen om dit verhaal!

Groetjes Alex Weerwag - Smit Reizen - Harderwijk

Klant is Koning

Een dagtocht staat op het programma. De vorige avond is alles voorbereid, de dag kan niet meer stuk. Nog even de papieren doornemen. Ik kijk even over de schouder mee en een begeleidend schrijven doet mij de haren ten berge rijzen. Het volgende las ik: Geachte touroperator. Ons gezelschap is van dien aard, dat uw chauffeur verzocht wordt, schoon, netjes gekleed en gekapt ten tonele te verschijnen, en graag correct te handelen bij alle handelingen, die hij die dag moet verrichten! Nou vraag je me toch, zijn wij nou een Keurmerk Busbedrijf of niet. Maar ja de klant is koning toch? Mijn man loopt nog even weg en ik neem de gelegenheid om toch even een krabbel op die opdracht te zetten. Geachte opdrachtgever. Bij deze kan ik u vermelden, dat uw chauffeur gedoucht, gekleed en verschoond is, van onderbroek tot en met de sokken toe. Ik wens u dan ook, een aangename frisse reis!!!!!  Jannie T.

Je hebt van die beroepen, waarvan je iedere keer weer denkt: “ Waarom wil iemand dat? “

Als voorbeeld, vrachtwagenchauffeur, tien dagen onderweg in je eentje, slapen in de cabine, slecht eten onderweg en weinig contact met de mensen .

Van steden krijg je niets te zien, je moet er alleen maar doorheen rijden om op een industrieterrein te komen.

De toneeltechnicus, ’s morgens om zeven uur met de decorwagen naar een plaats ergens in Nederland, het decor opbouwen, uitlichten en ’s avonds de voorstelling begeleiden en daarna weer het decor afbreken en naar huis of naar een hotel.

Brandweerman, je uren zitten te vervelen in een kazerne en dan uren onder de meest extreme omstandigheden je werk doen. Een dood kind uit een huis halen, mond op mondbeademing toepassen op een hond.

Goed,  de verdiensten zijn niet slecht, maar toch……….. Waarom doen mensen dit?

Ik denk uit een soort vrijheidsdrang, niet iedere ochtend om halfnegen op je werk hoeven te zijn en om vijf uur ’s middags weer naar huis te mogen. Veertig jaar lang iedere dag hetzelfde. Maar ook die mensen zijn gelukkig!

Touringcarchauffeur is een heel vreemd beroep!

Je wordt aangenomen, omdat je over de nodige papieren beschikt en misschien ook nog een vreemde taal beheerst. Maar wat er verder komt kijken, merk je later pas.

Een touringcarchauffeur is gastheer of vrouw, huisvrouw, soms een psychiater. Hij moet een pedagoog zijn, hij moet een goed verteller zijn, hij moet belangstelling hebben voor historie en beeldende kunst. Hij moet een culturele achtergrond hebben. Hij moet een manager kunnen zijn en…….. hij moet nog goed kunnen rijden ook. Hij heeft de neus van een speurhond, het gezag van een politieagent, de tederheid van een wijkverpleegster en de humor van een cabaretier.

Er zijn natuurlijk nog een hoop  dingen meer, die van hem of haar verwacht worden. Maar zo ziet ongeveer het beroepsprofiel er uit.

Hoe word je dit fenomeen?

Natuurlijk in de eerste plaats door te solliciteren!

Goed, je wordt aangenomen en je begint dan met oriënterende ritten. Een dagje met senioren naar de Keukenhof, schoolkinderen naar het zwembad rijden, met een groep academici naar een excursie, een dagje weg met de jubilerende klootschietersvereniging enzovoort……..

En dan staat er op de planning, dat je een paar dagen naar het buitenland moet.

“Maak je maar geen zorgen. Je krijgt een ervaren reisleider mee ! “

Die reisleider kreeg van zijn opdrachtgever de boodschap mee: “ Maak je maar geen zorgen.Je krijgt een ervaren chauffeur mee !”   Jut en Juul samen op stap !

Maar je leert er wel veel van. Dan ga je voor de eerste keer met inderdaad een ervaren reisleider mee naar Parijs. Die kent de stad als zijn broekzak. Heerlijk !

Je bent dan zo bezig met sturen, dat je alleen maar reageert op wat die reisleider aan aanwijzingen geeft. Hier rechtsaf, over het plein rechts aanhouden en dan naar beneden.

De volgende keer hoor je :”Jij bent al eens eerder in Parijs geweest, dus jij kent de weg en nu ga je maar alleen!”

Allemachtig, je hebt toen helemaal niet opgelet waar je reed en was alleen maar bezig om in leven te blijven.

Een grote fout, die veel touringcarchauffeurs maken, is het feit dat ze niet goed op de kaart kijken. Ze zoeken op de kaart de weg, die leidt naar het hotel en dat is dat.

Je moet een kaart allereerst in zijn geheel bekijken. Hoe zit die stad in elkaar? Wat is de opzet van die stad geweest? Waar zijn de ingangen en de uitgangen, wat zijn de belangrijkste doorgaande wegen? Als je dat niet doet, komt zo’n stad als een oerwoud op je af en kom je binnen de kortste tijd helemaal vast te zitten!

Zo’n eerste keer moet je naar het buitenland met vijfenveertig mensen achter je. Je hebt van een ervaren collega goede inlichtingen gekregen , hoe je er moest komen. Fluitje van een cent ! Vlak voor Antwerpen, vrachtwagen gekanteld, omleiding. Baf, daar zit je dan! Hoe nu verder?

“Is dat nu de haven van Antwerpen, meneer?”  Stik mens, denk je dan, hoe kom ik hier uit?

Eindelijk na veel geploeter ben je dan toch aangekomen in het Noord Franse plaatsje, waar je moet zijn. Nu nog het hotel zien te vinden. Iemand wijst je een weggetje aan dat uitstekend geschikt lijkt te zijn voor een kudde geiten, maar kun je daar ook met een bus overheen? Je probeert het , maar denkt wel : Hoe kom ik hier ooit weer naar beneden?

In het hotel tref je een hotelhouder aan, die van niets weet. Bovendien blijkt, dat je de verkeerde voucher van kantoor hebt meegekregen. Onderwijl staan er vijfenveertig mensen met koffers in de hal achter je. Vijfenveertig mensen in een tourwagen zijn te overzien,  maar dit aantal in een klein halletje van een berghotel, werkt bepaald benauwend. De hotelhouder spreekt een soort mengsel van Hongaars en Chinees, maar af en toe hoor je ook nog een woord Frans.

Na heel veel misverstanden is dan toch alles weer goed gekomen en iedereen zit op een kamer. Dan komt er een gast, die vindt dat de handdoeken te klein zijn. Het scheelt maar weinig, of er had de volgende dag een grote kop in de Telegraaf gestaan : “Razende buschauffeur vermoordt passagier!”

Maar goed, eindelijk zit je dan achter een vreemd drankje, dat je als aperitief gekregen hebt. Dan komt er een gezellige dame uit het gezelschap bij je zitten en zegt tegen je :”U boft toch maar, het hele jaar lekker op vakantie!”

Leuk vak dat van touringcarchauffeur!

 Wat een heleboel beginnende chauffeurs niet weten is het feit, dat met jouw babbel, jouw introductie als chauffeur, je de hele reis kunt maken, maar ook volledig kunt verknallen. De chauffeurs hebben dat nooit geleerd en er ook nooit over nagedacht. Ze roepen maar wat door de microfoon en daar moet je het als klant maar mee zien te doen. Het is heus niet zo gek om dat tevoren eens op te schrijven en te repeteren. Een acteur leert toch ook zijn rol? En als touringcarchauffeur speel je toch ook een soort rol. Het heeft te maken met het idee, dat je eventueel ondergeschikt zou zijn aan je klant. De klant is de baas en jij de knecht. Zo is het in werkelijkheid niet. Eigenlijk is de klant min of meer afhankelijk van de chauffeur, maar het moet altijd een samenspel zijn.  “Tederheid” is een raar woord, maar wel te gebruiken door de chauffeur.Hij heeft een groep mensen bij zich, die uit willen. Die hebben er lang voor gespaard en hebben er zich erg op verheugd. De chauffeur is de grote oom, die hun droom werkelijkheid maakt.  Veel chauffeurs hebben vaak een houding van : ik doe dit als werk. En dat gemier met allerlei musea en souvenirs interesseert me geen moer. Dat is een ontkenning van je vak!

Veel chauffeurs hebben de ook de neiging om alleen maar geïnteresseerd te worden, als er wat aan te verdienen valt. Zij gaan daarin vaak heel ver en soms veel te ver . Dan slaat de klant dicht en is nergens meer voor te porren. Het is net als met een puber, die wil vrijen. Op het moment, dat hij met de tong op zijn schoenen achter alles wat maar vrouwelijk is aanloopt, lukt het hem niet. Op het moment echter, dat hij doet voorkomen, dat het hem niets kan schelen komen de dames op hem af. Als vliegen op de stroop.  Dat is hetzelfde met een chauffeur, die zijn klanten tot de laatste cent wil uitmelken. Dat heeft men heel gauw door en het resultaat is dat ze nergens meer naar toe willen. Op het moment, dat je het doet voorkomen, alsof het je niet aangaat en je als het ware bij toeval nog iets leuk te binnen schiet, gaat iedereen mee.  Je bent GASTHEER en geen dubbeltjesvanger !

Ik hoorde een definitie van een Oostenrijkse en een Zwitserse hotelhouder. In Oostenrijk zegt de hotelhouder ‘s morgens tegen zijn gasten : “”Goede morgen meneer en mevrouw! Goed geslapen? Daar is de ontbijtzaal. Ik hoop, dat u een fijne dag zult hebben. Veel plezier en tot vanavond!””   De Zwitserse hotelhouder zegt tegen zijn gasten: “”Goede morgen! Heeft u het lijstje van de minibar bij u?””  De communicatie tussen chauffeur en gasten is heel belangrijk. Het is ook een soort verlegenheid van de chauffeur, dat hij soms niet de juiste toon weet te treffen. De meeste chauffeurs komen uit een milieu, dat anders lijkt dan dat van de gasten. Dat is niet waar en heeft ook niets met het vak te maken!

Je bent als chauffeur een mens en je probeert het je medemens zoveel mogelijk naar de zin te maken. Dat is geen ondergeschiktheid, maar werkelijke dienstbaarheid.  Dat is het motto voor iedere  touringcarchauffeur: Dienstbaar zijn in de goede zin des woord.  Daarom willen de mensen ook graag met een bus mee. In een vliegtuig vind je allen maar plastic stewardessen, zonder persoonlijkheid !

Een chauffeur wint veel als hij een goed verteller is. Onderschat dat niet, ook vertellen valt te leren en dat is ook te  oefenen. Betrouwbaarheid in de verhalen is heel belangrijk. De tijd, dat men een passagier van alles op de mouw kon spelden is al heel lang voorbij. Door kennisspelletjes op tv weet een klant best wel veel.

Wees ook nooit bang om iets van een passagier te leren. Als iemand naar voren komt en zegt : “” Mijnheer, wat u daarnet vertelde klopt niet, omdat………..””

Dan kan een chauffeur twee dingen doen, of hij voelt zich beledigd of hij neemt een blocnootje en schrijft  even op , wat de klant hem vertelde.  Er was eens een chauffeur uit Brabant, die boeren uit Noordoost Groningen in zijn bus had en met hen langs de aspergeroute bij Venlo reed. Deze chauffeur begon toen een heel verhaal te vertellen over het kweken en steken van de asperges. Dat verhaal had hij een keer van een collega gehoord, die het ook weer van een collega had gehoord. De een had er dit bijgemaakt en de ander dat ! Alleen was die chauffeur vergeten om eens na te gaan of zijn verhaal klopte. Hij dacht bij zichzelf : “”Die boeren uit Groningen hebben toch alleen maar verstand van bieten en aardappelen.”” Maar juist in Oost Groningen worden op de zandgronden ook veel asperges geteeld. Die boeren lagen in een deuk om zijn nonsens en die chauffeur kon het de rest van de reis wel schudden, want al zijn verhalen werden niet meer geloofd.

Geschiedenis is ook niet iets om bang voor te zijn. Het fijne van onze Europese geschiedenis is het feit, da het vrij compact is en het altijd heel Europa betreft. Je hoeft je maar kort te verdiepen in de structuur van onze geschiedenis en je kunt er mee terecht van Wladiwostock tot Gibraltar. Natuurlijk met hier en daar een plaatselijke uitschieter. De vakliteratuur van een chauffeur houdt zich niet alleen bezig met het nieuwste model van BOVA of Berkhof, maar bestaat ook uit informatie op het gebied van cultuur en geschiedenis.  Een touringcarchauffeur is geen vrachtwagenchauffeur met een net pak aan. De vrachtwagenchauffeur vervoert tomaten en de touringcarchauffeur vervoert mensen. De een is beslist niet minder dan de ander. Maar de een heeft gekozen voor allerlei vracht en de ander voor mensen. Dat is een groot verschil! Voor de een zal het een rotzorg zijn hoe je artisjokken eet, terwijl de ander dat wel aan zijn gasten moet kunnen vertellen.

Ja, het is een vak met veel haken en ogen. Je moet echt gek zijn om voordat vak te kiezen. Maar gelukkig lopen er nog een heleboel van die gekken rond! Want laten we wel zijn, bestaat er een mooier vak?

Waar vind je nog in deze over gestructureerde maatschappij zo’n vak? Een vak van durf, pioniersgeest en improvisatievermogen. Een vak, waar je keer op keer, weer met nieuwe mensen kennis maakt, waarmee je op de vreemdste plaatsen in Europa komt?  Mag je spreken van een roeping? Ik denk het wel !

Touringcarchauffeur, een vak om van te houden !

©Detlev Pols en Fred van Oostrum

 

Stadsdienst 50 jaar
Het is 50 jaar geleden dat de stadsdienst werd geïntroduceerd. De veranderingen, en daarmee samenhangend de verbeteringen, door de jaren heen zijn enorm. Op deze pagina leest u een en ander over deze ontwikkelingen. Lees ook het interview met oud-chauffeur Bart Rouwenhorst. Hij doet een en ander uit de doeken over hoe hij zijn tijd bij de stadsdienst heeft beleefd.

Van klein naar groot
Vanaf 1897, tijdens de eerste jaren van het personenvervoer, reden in Apeldoorn de eerste paardentrams. Vijfentwintig jaar later deed de eerste motortram zijn intrede die een stuk sneller en comfortabeler was.
De eerste bus zoals we die nu kennen zag in 1923 het levenslicht: de gemeentebus. Natuurlijk is er in de loop der jaren het een en ander veranderd in het passagiersvervoer. De bussen zijn sneller geworden, comfortabeler en, niet onbelangrijk, rijden op meer bestemmingen. In 1923 kocht de gemeente Apeldoorn de eerste negen autobussen van het merk Faun.
De gemeentebussen reden steeds vanaf de centrale halte aan de Kerklaan tussen de Deventerstraat en de Paslaan. Vooral de eerste jaren werd maar matig van de autobussen gebruik gemaakt en er werden dan ook gevoelige verliezen geleden. Daarom besloot het gemeentebestuur tot beëindiging van het gemeentelijke vervoerbedrijf en koos zij voor particuliere exploitatie, zoals die ook in een stad als Hilversum met succes werd uitgevoerd. De gemeente-autobussen bleven nog tot 1930 rijden. In plaats hiervan kwamen na een openbare inschrijving de particuliere autobussen van de firma T. van Maanen uit Harderwijk in het straatbeeld. De lokale diensten werden toen uitgevoerd met een gemeentelijke subsidie van fl 16.800,- (€ 7.623,51).

VAD
In 1934 vertrokken vanaf de Kerklaan vijf buslijnen. Vanaf dat jaar gingen de gebroeders Robart uit Apeldoorn deze diensten uitvoeren met tien nieuwe Citroën-autobussen die door de burgemeester, wethouders en raadsleden vooraf vóór het gemeentehuis werden geïnspecteerd.
Op 1 november 1952 nam de nv Veluwsche Auto Dienst (VAD) de exploitatie van de drie lokale autobusdiensten in Apeldoorn over. De VAD breidde het aantal lijnen uit. Om de groei van de stadsdienst het hoofd te kunnen bieden werd in 1953 het autobusstation op het Sophiaplein in gebruik genomen. Hiervoor werd gekozen omdat een centrale vertrek- en aankomstplaats dichtbij het station de voorkeur genoot.
In 1951 was het aantal reizigers gegroeid tot 1.200.000 reizigers en 12 stadsbussen. Tien jaar later ging de VAD een overeenkomst met de gemeente aan betreffende de exploitatie van de stadsdiensten. Eind jaren '70 vervoerde de VAD vier miljoen reizigers per jaar.
Met ingang van 23 mei 1982 werd een volledig nieuwe opzet van de dienstregeling en de routes van de stadslijnen van kracht. Vanaf dat jaar had elke stadswijk een busverbinding met het centrum en het station en werden twee lijnen als ringlijn geëxploiteerd ter verbinding van de buitenwijken.

Toename reizigers
In 1986 vervoerde de VAD 4,3 miljoen reizigers, dat was niet veel vergeleken met gemeenten als Arnhem en Groningen. Slechts vijf procent van de Apeldoorners gebruikte de stadsbus voor hun lokale reizen.
Tegenwoordig is dat anders. In 1991 werd het piektarief ingevoerd wat een 'explosie' in het reizigersaantal tot gevolg had. Tot twee jaar terug konden reizigers tijdens koopavonden en op zaterdag voor een gulden een retourtje binnenstad kopen, wat een enorm succes bleek. Het aantal reizigers dat de bus nam en de auto liet staan steeg zo snel dat werd besloten een kwartiersdienst te onderhouden naar de verschillende wijken in Apeldoorn. Sinds begin dit jaar kost een retourtje een euro. Andere steden hebben inmiddels belangstelling getoond voor dit Apeldoornse succes.

Passages van dit artikel komen uit 'Sporen door Apeldoorn' van J. Kok.

 

 

Kip

Er loopt een kip op de weg. Er komt een bus de chauffeur kan de kip niet meer ontwijken en overrijdt de kip.

De kip krabbelt met veel moeite weer overeind, schud met zijn veren en zegt: Potverdorie wat een haan!

 

 

Waar verhaal!  Wat ik heb meegemaakt.

Met supporters van Den Bosch naar Ajax Amsterdam in de Meern.

Ik heb mijn passagiers laten uitstappen bij de ingang van het oude stadion en ben mijn bus gaan parkeren op de parkeerplaats.

Omdat ik geen kaartje had voor de wedstrijd ben ik naar het cafeetje tegenover het stadion een drankje gaan nuttigen.

Omdat ik van het drinken weer naar het toilet moet heb ik mijn drankje op de bar laten staan en de wc opgezocht.

Toen ik terug kwam heb ik mijn cola leeg gedronken en de barman gevraagd wat de kosten zijn waarop hij zegt f 12,00  Ik vraag hem, moet ik f 12'00 voor een cola betalen?  De barman zegt U moet voor uw broer die voordien naast u stond ook betalen. Ik zeg; de man die naast mij stond en inmiddels vertrokken is was niet mijn broer. 

Doordat de barman er ontzettend moeilijk ging doen en wilde niet te grote heisa schoppen heb ik toch maar die f 12,00 betaald en ik ben verontwaardigd naar buiten gegaan.

Na een paar minuten wat rondwandelen in de buurt van het stadion zie ik opeens bij een bushalte staan - - -  ja hoor "mijn broer"  

Ik loop er naar toe en groet hem: HALLO BROER.  Hij schrikt  en probeert het af te doen met het was een geintje meneer. Ik heb hem duidelijk gemaakt dat ik niet van dit geintje gediend was en dat ik mij geld weer terug wil hebben. Hij zegt, "geen probleem meneer" en trekt zijn portemonnee haalt hier honderd gulden uit maar hier kan ik niet van teruggeven. Hij zegt geen probleem meneer ik ga wel even wisselen.  Ik denk die zien we niet meer terug maar omdat hij bij de bushalte stond met een koffer zeg ik laat je koffer maar hier staan en ga maar deze honderd gulden wisselen.

De man loopt weg om te wisselen en laat mij staan met zijn koffer.

Na 10 - 15 - 20 - minuten wachten ben ik naar mijn bus gegaan en heb de koffer mee naar huis genomen.

Als je wilt weten wat er in die koffer zat. Kijk hier rechts van deze pagina.

 

De reisleider  

verteld dat het bedevaartskerkje wat we in de verte in de bergen zien staan, een speciaal bedevaarts- plaats is voor pas getrouwden waarbij blijkt dat ze problemen hebben met de vrucht- baarheid,  dit betekend dat de kinderen maar niet willen komen.

Dus het echtpaar boekt een reis naar dit bedevaartskerkje en wat blijkt; inderdaad, negen maanden later komt er een gezonde baby.

De baby is een paar maanden oud, zegt de man tegen zijn vrouw, Eigenlijk moeten we een tweede kind hebben zullen we nog eens een reis boeken naar dit bedevaartskerkje?

Waarop zijn vrouw antwoord: goed idee en misschien krijgen we dan ook weer de zelfde reisleider!  Toni

 

Vacatures

Busbedrijf heeft een advertentie geplaatst voor een nieuwe chauffeur op de lijndienst. Er komt een Belg solliciteren en omdat het aankomen van goed personeel niet makkelijk is deze tijd wordt deze man aangenomen. 

Hij krijgt de opdracht om de lijn Breda – Antwerpen te rijden. 15 minuten later gaat de chef kijken of de chauffeur vertokken is en wat blijkt, hij staat nog steeds bij de garage. De chef vraagt waarom hij nog niet weg is waarop de Belg antwoord ‘allee ik wacht op de Conductrice. Ja zegt de chef die hebben we hier in Nederland niet meer dit moet de chauffeur allemaal zelf doen. De Belg gaat rijden met deze kennisgeving. 10 minuten later krijgt de chef een telefoontje dat er een lijnbus tegen een boom tot stilstand is gekomen.

De chef gaat kijken en ziet de Belg met zijn bus tegen de boom staan. De chef vraagt hoe dit kon gebeuren waarop de Belg antwoord: 

Ik weet niet hoe het is gekomen omdat ik kaartjes aan het controleren was achter in de bus.

Tonnie ter Beek

Alweer een Belgen mop. Ook Belgen hebben zeker ook moppen over Nederlanders!

 

 

Een buschauffeur van een touringcar is onderweg met een bus vol oudere dames.
Als hij na een kwartier op zijn schouder wordt getikt, wordt hem door een van de dames een handje hazelnoten aangeboden.
Na een bedankje peuzelt hij deze op.
Na weer een kwartier staat er een andere dame achter hem, eveneens met een handje hazelnoten.
Dat gaat door tot hij acht keer een handje hazelnoten in ontvangst heeft genomen en opgepeuzeld.
Bij de negende dame vraagt hij "waarom eten jullie de hazelnoten niet zelf op ?"
Waarop de dame zegt dat dat niet kan in verband met hun tanden.
Vraagt de buschauffeur "waarom kopen jullie ze dan ?" Waarop de dame antwoord "we vinden de chocolade er omheen zo lekker."
Jimmy.

 

Liftende dame

Ik rij met een lege bus naar huis, zie ik eens een meisje staan liften. Ik stop en vraag waar ze naar toe wil? Naar Utrecht zij ze. Wat mij betreft komen we niet zo ver zij ik.

Wat ben je dan van plan vroeg ze? We rijden met de bus hier de bossen in en we gaan samen op de achterbank liggen.

Ze zegt ik wil wel met je de bossen in maar we blijven niet op de achterbank liggen omdat er regelmatig politie hier voorbij komt. Ik zeg, hier komt nooit geen politie.

Maar ze wilde niet met me op de achterbank, waarop ik zij; dan gaan we samen onder de bus liggen en als er dan toch nog politie komt dan zeg ik dat ik de versnellingsbak repareer.

We gaan samen onder de bus liggen en we praten wat totdat ik in de zij wordt geschopt, ik kijk omhoog en zie een politieagent staan.

Hij vraagt wat ik hier aan het doen ben? Ik zeg; ik repareer mijn versnellingsbak.

Waarop de agent antwoorden:  KIJK OOK EVEN JE HANDREM NA OMDAT JE BUS 10 METER VERDER STAAT.

Leenderd

 

De bel

In een bus. - - - - - - -  Weet je waarom dat de de dames met een wijsvinger en de heren met de duim op de bel drukken?

Om de bus te laten stoppen.

Theo ha ha.

 

 

Brandende kaarsen.

Dames en heren als u rechts kijkt ziet een kleine kapel, kijkt u door het venster en u ziet honderden brandende kaarsen. Langzaam rijdt de chauffeur voorbij het venster waarop een van de passagiers roept chauffeur ik zie geen kaarsen.

Ho zegt de chauffeur dan hebben ze zeker uitgeblazen!